Telewizor to największy ciemny prostokąt w salonie, a wokół niego najłatwiej o bałagan: kable, przypadkowa szafka, ściana bez pomysłu. Elegancka ściana z telewizorem nie musi oznaczać zabudowy na wymiar za kilkanaście tysięcy, bo dobrze działają też farba, tapeta i gotowe panele. Poniżej dziewięć kierunków: od ściany pomalowanej w jeden weekend po zabudowę robioną z ekipą, z materiałami z marketu budowlanego, sklepu z płytkami i sieciówki meblowej. Przy każdym opisano kolory, ściany, meble oraz to, ile mniej więcej pracy i pieniędzy wymaga.
Elegancka ściana z telewizorem: inspiracje do nowoczesnego salonu w dziewięciu odsłonach
Jasne lamele w kolorze dębu i wisząca szafka RTV
Pionowe listwy z drewna lub okleiny drewnopodobnej to dziś jeden z najczęściej wybieranych sposobów na tło dla telewizora. Pionowy rytm listew porządkuje kompozycję, optycznie podwyższa wnętrze i podkreśla strefę telewizora. Najlepiej wyglądają w jasnych odcieniach: dąb naturalny, jesion albo bielona sosna, zestawione z białą lub piaskową, matową szafką zawieszoną nisko nad podłogą. Za szafką i nad ekranem można ukryć taśmę LED, która oświetla ścianę miękkim, rozproszonym światłem.
Najprościej kupić gotowe panele lamelowe na filcu. Za metr kwadratowy materiału płaci się zwykle ok. 100–230 zł, a montaż u fachowca to ok. 80–120 zł za m². Na ścianę 3,5 × 2,5 m, czyli niecałe 9 m², wychodzi więc materiał rzędu 900–2000 zł. Filc ma dodatkową zaletę: lamele na filcu akustycznym poprawiają komfort odsłuchu i ograniczają echo. W wyższym budżecie można sięgnąć po lamele z litego dębu albo fornir, a taniej zrobić ten sam układ z lameli z MDF w okleinie. Ściana pod panele musi być równa i sucha, a klejenie to praca na weekend we dwie osoby.
Ściana w butelkowej zieleni lub kawowym brązie, pomalowana w weekend
Jedna ściana w głębokim kolorze, a pozostałe w złamanej bieli: tyle wystarczy, żeby telewizor przestał być jedyną ciemną plamą w pokoju. Butelkowa zieleń, przygaszona szałwia albo kawowy brąz sprawiają, że wyłączony ekran zlewa się z tłem. Farba powinna być matowa, bo połysk odbija światło z okna i lampy. Do tego pasuje kanapa w beżu lub szarości, dywan z naturalnej wełny albo juty, jedna półka z dębowej deski i kilka ram z jasnymi pasparte.
Cały zakres prac mieści się w weekendzie i w kilkuset złotych. Ciemne kolory zwykle wymagają dwóch warstw i dobrego gruntu, bo przy jednej warstwie wychodzą smugi. Kable od telewizora można poprowadzić w listwie maskującej, która kosztuje ok. 30–80 zł, a korytko można pomalować na kolor ściany. Wybór na mniejszy salon z jednym oknem wymaga rozwagi: najlepiej malować ścianę, na którą pada światło z okna, a nie tę w cieniu.
Japandi z piaskowym beżem, ciemnym orzechem i plecionką
Dla kogoś, kto chce spokojnej ściany bez ozdobników, japandi jest bezpiecznym wyborem. Podstawą są ciepłe, ziemiste kolory: piaskowy beż, ecru i kamienna szarość, z akcentem ciemnego orzecha lub ciemnego dębu. Ścianę można pomalować matową farbą albo pokryć gotową masą strukturalną, którą nakłada się samodzielnie i która daje delikatnie nierówny, tynkowy efekt.
Meble powinny być proste: niska szafka wisząca z płyty w okleinie dębowej, fronty bez uchwytów, otwarty regał z jednej deski. Do tego kosz z rattanu, lniane zasłony, lampa z papierowym abażurem i kilka ceramicznych wazonów w matowej glazurze. Gotowe meble z sieciówki wystarczą, a budżet jest średni, bo najwięcej kosztuje dobra szafka. Ten kierunek odpada, jeśli salon ma być kolorowy i pełen drobiazgów: bez pustych powierzchni japandi wygląda po prostu na nieposprzątane.
Zabudowa do sufitu w kolorze ściany z zamkniętymi szafkami
Kto ma konsolę, dekoder, soundbar i stos płyt, powinien rozważyć zabudowę, która wszystko chowa za frontami. Płyta meblowa w kolorze złamanej bieli, jasnej szarości albo greige, malowana lub oklejona tak samo jak ściana, tworzy płaską, spokojną powierzchnię. Telewizor osadzony we wnęce, po bokach zamknięte szafki, wyżej otwarte półki na kilka książek. Fronty mogą być bez uchwytów albo z uchwytem krawędziowym, a w tle dobrze wygląda dąb jako jedna wnęka lub półka.
Przed zamówieniem zabudowy warto wyciąć z kartonu wymiary telewizora, przykleić go taśmą malarską do ściany i posiedzieć tak wieczór na kanapie: zmieni się wtedy niejedna decyzja o wysokości półek.
Tańsza wersja to modułowe szafki z sieciówki meblowej ustawione w rzędzie i ujęte w wspólną ramę. Zabudowa z szafką stolarską to wyższy budżet, ale daje dokładne dopasowanie do sufitu. Jeśli ściana ma być otwierana, warto od razu zatopić w tynku rurę osłonową lub kanał instalacyjny. Peszel powinien mieć średnicę minimum 25–32 mm, a najlepiej poprowadzić dwa osobne: zasilanie i sygnał. Konsoli i dekoderom trzeba zostawić otwory wentylacyjne w tylnej ściance szafki.
Loftowa ściana z betonu lub gresu betonowego i czarnym metalem
Chłodna szarość, szorstka faktura i czarny metal: tak wygląda salon w stylu loftowym. Beton architektoniczny dobrze sprawdza się tam, gdzie ma być mocniejszy efekt. To jednak materiał z wyższej półki. Znacznie taniej da się uzyskać podobny wygląd z gresu imitującego beton w dużych płytkach albo z farby lub masy o efekcie betonu, którą można nałożyć samodzielnie. Zamiast betonu można też wybrać białą cegłę, bo na ścianie z telewizorem dobrze prezentuje się biała cegła, w wersji z płytek ceglanych montowanych na klej.
Do tego pasuje szafka w ciemnym dębie lub czerni, regał z czarnej stali, reflektory na szynie i lampa z metalu. Kolory to grafit, jasnoszary i czerń, z akcentem rudego brązu skóry na fotelu. Duże płytki gresowe warto zlecić płytkarzowi, a farbę i masę ścienną można położyć samemu. Ten kierunek nie sprawdzi się w małym, ciemnym salonie: zimna szarość potrzebuje drewna, dywanu i ciepłego światła, żeby pokój nie przypominał garażu.
Tapeta w kolorze greige z fakturą lnu lub tynku zamiast remontu
Tapeta flizelinowa lub winylowa w tonie greige, czyli szarobeżu, z delikatną fakturą lnu albo tynku, to najłatwiejszy sposób na ścianę, która wygląda na drogą bez skuwania i bez ekipy. Tapeta dobrej jakości na ścianę ok. 10 m² to wydatek rzędu 400–900 zł, bez kleju i robocizny. Flizelinę nakłada się klejem bezpośrednio na ścianę, więc da się ją położyć samemu, o ile podłoże jest gładkie i zagruntowane.
Wzór powinien być stonowany: pionowe prążki, imitacja płótna albo marmurkowa mgiełka. Mocne, graficzne motywy męczą przy włączonym telewizorze, bo oko ma wtedy dwa konkurujące punkty. Do tapety pasuje biała szafka RTV, dębowe półki, złamana biel na pozostałych ścianach i mosiężna lampa. Taka ściana nadaje się do wynajmowanego mieszkania, bo zdejmuje się ją bez remontu.
Modern classic z białymi ramami z listew i szarobeżowym tłem
Prostokątne ramy z listew poliuretanowych na ścianie to znak rozpoznawczy modern classic. Listwy kupuje się w markecie budowlanym, kleje na klej montażowy i maluje razem ze ścianą, więc efekt sztukaterii wychodzi bez gipsowania. Sztukateria dobrze wygląda, gdy łączy wypukły wzór z klasycznym, ale w salonie lepiej zostać przy prostych ramach, bez ornamentów. Telewizor można umieścić w środkowym polu albo obok, tak by listwy tworzyły symetryczny układ.
Kolory: szarobeż lub złamana biel z białymi ramami, a dla mocniejszego efektu granat albo grafitowa szarość. Szafka może mieć frezowane fronty i mosiężne uchwyty, a kanapę dobrze obić tkaniną typu bouclé lub welurem. Kable mogą iść pod listwą, bo pod listwami sztukaterii można zamaskować przewody telewizyjne. Praca wymaga poziomicy i cierpliwości, to dwa weekendy samemu albo jeden dzień z fachowcem. Jeśli sufit jest niski albo telewizor bardzo duży, gęste ramy sprawią, że ściana będzie przeładowana.
Ciemne panele w kolorze orzecha, w których telewizor znika
Telewizor zawieszony na tle ciemnego drewna niemal stapia się z powierzchnią ściany, bo czarny ekran nie wyróżnia się już tak mocno. Fornir orzechowy jest drogi, ale dla większości budżetów lepszym wyborem są panele ścienne laminowane w kolorze orzecha. Budżetowe panele laminowane kosztują ok. 50–90 zł za m² i oferują proste wzory drewna. Dobrze wybrać wykończenie matowe, bo matowe wykończenia bez połysku to trend, a w praktyce nie odbijają okna.
Panele montuje się na klej lub listwy, więc to robota do zrobienia samemu. Pozostałe ściany mogą być w kolorze ecru lub jasnej szarości, a szafka w czarnym macie albo w dębie. Dobrze wyglądają też lampa podłogowa z mosiądzu, ciepłe światło 2700 K i zasłony w kolorze lnu. Tak ciemna powierzchnia nie pasuje do małego pokoju bez okna, a tanie panele z błyszczącą okleiną będą odbijać światło lamp i okna.
Glamour z gresem imitującym biały marmur i złotymi detalami
Biały marmur z szarą żyłką to klasyk salonów glamour. Na ścianie z telewizorem sprawdza się kamień: marmur, trawertyn, piaskowiec, ale naturalny jest drogi, ciężki i wymaga fachowca. Znacznie taniej można go zastąpić gresem lub spiekiem imitującym marmur w dużym formacie, który układa płytkarz. Aby ograniczyć koszt, wystarczy pas za telewizorem zamiast całej ściany.
Do marmuru pasują złote lub mosiężne dodatki, lustro w cienkiej ramie, kanapa w kolorze kremowym lub butelkowej zieleni i szafka z lakierowanymi frontami w grafitowym albo kremowym kolorze. Lampy mogą mieć szklane klosze i metalowe ramiona w złocie. Powierzchnia z połyskiem odbija okno i światło z lamp, więc warto kupić płytki w wykończeniu półmatowym lub satynowym. To kierunek z wyższej półki, bo płytkarz za duże formaty bierze więcej niż za standardowe.
Ściana za telewizorem: błędy, które psują nawet drogie materiały
Najczęstsze wpadki to telewizor zawieszony zbyt wysoko, brak planu instalacji i widoczne kable. Do tego dochodzą trzy rzeczy, które widać dopiero po wprowadzeniu się: błyszczące płytki i lakier, które odbijają okno, gęste wzory konkurujące z ekranem oraz szafka tak wysoka, że telewizor ląduje nad linią wzroku. Meble z płyty o połysku warto zastąpić matem, a gęsty wzór zostawić na boczną ścianę, nie na tę z ekranem.
Ściana z telewizorem: wysokość i odległość policzone przed wierceniem
- Środek ekranu powinien być na wysokości oczu osoby siedzącej, co zwykle daje 100–110 cm od podłogi.
- Przy większych modelach, od 55 cali, środek ekranu można zawiesić około 120 cm od podłogi.
- Odległość oglądania to zwykle 1,5–2,5 razy przekątna ekranu. Przy 55 calach, czyli ok. 140 cm, wychodzi to 2,1–3,5 m od kanapy.
Uchwyt musi pasować do telewizora. Standard VESA określa rozstaw otworów montażowych z tyłu, na przykład 200 × 200, 400 × 400 albo 600 × 400 mm.